Kış bahçesi
Ruhum, adresi dünya denen ikamette kiracı denen beden evinde mevsimi izliyor bir çift camın ardından. Bu saatlerde yenen akşam yemeklerinin verdiği ağırlık hissini dağıtması için kaynıyor ocaklarda demlikler. Şifa niyetine ıhlamur kokulu mutfaklar yada deminde demlendiğimiz sohbet aromalı çaylar... Dışarda ise soğuk havanın istilasına uğrayan kaldırımlardan geçen tek şey zaman. Kış, sadece çamaşır iplerinin demirine konmuş, soğuktan tüyleri kabarmış iki kumrunun arasında hükümsüzleşiyor. Issızlaşan şehirde yer yer varlığını sürdüren sokak lambalarında nafile bir telaş. Yolunu aydınlatacak buz gibi adımsız taşlardan başka kimse yok. Işıktan en çok nasiblenen, evlerin karanlıkta bırakılmış camlarındaki perdelerde, turuncu sakin bir hüzün ve belki avuçlarında kahvesiyle gürültülü iç sesine teslim olmuş bir insan sureti... Uzun zamandır denk gelmediğim ve hayranlıkla izlediğim sıcacık bir tablo bölüyor havanın keskin gidişatını. Tıkırdayan ritmik ayak sesleri, ağarmış saçları, eğilen bede...