Anneler Günü... Nergizler anne kokar.
Ne kadar yırtsam da sensiz geçen zamandan ibaret kalmış takvimleri, tek bir yaprak yırtıp atıverdi Şubat'ın ayaklarının dibine beni... Mayıs. Geleceğini biliyordum, artık yaklaştıkça çiçek kokmuyor adımların. Ne kadar büyüsem de küçük bir kız çocuğuna dönüşemeyecek sesim. Ayağa kalktım, gözlerime bakan Mayıs'ın ardına düştüm. Sevdiğin türkülerden birini mırıldanarak yürüdüm, Envai tonlara boyanmış meyve ağaçlarının yanından, Kutulara ekili rengini boşluğa bırakmış çiçeklerle bezeli dar balkon altlarından Bedenlerinden daha büyük atan kalpleriyle elleri buketli çocuk gölgelerinden... Şimdi ben, o çok sevdiğin baharın gelişiyle tarlalarda dolup taşan gelinciklere ne diyeceğim? Ellerine ellerimden daha çok dokunmuş zeytin ağaçlarına, sensizliği nasıl anlatacağım? Peki ya gönlümüze ağır gelenlerden kaçarken dinlendiğimiz, ikindi serinliğinde bizi bekleyen, köy yoluna dizili böğürtlenler sorarsa seni? Bilirim hüznü hiç istemezsin yüzümde. Sana getiremediğim için kalbimde kalan tüm ...