Ardımda zaman, karşımda sonbahar...
Sakin bir pazar günü, sabah erkenden uyanıp evden çıktım. Zamandan daha yavaştım bu kez, aramızda kronikleşmiş o kovalamacayı tersine çevirmeye karar vermiştim. Sanki dakikalar ellerimden kollarımdan çekiştirmeye çalışıyordu, umursamadan sakince derin derin nefes alıp verdim. Yavaşlamanın getirdiği güzellikleri farkederek yürürken yine aynı müzikleri dinledim, sanırım bu tekrarın nedeni aynı kalan şeylere yaş aldıkça bizlerin yüklediği anlamların değişmesiyle ilgiliydi. Kendim için usulca sevdiğim birşey yaptım ve yanından hızla geçen araba yoğunluğuna rağmen sessizliğini koruyabilen bir parka geçip oturdum. Sonbaharın manzaradaki hakimiyetine baktıkça gerçek sanatçının gücünün, çok küçük bir kısmını hayranlıkla izlemeye devam ettim. Güneş ardından süzülen bulutlara dokunmadan dalların arasından yansıyan ışığıyla, sonbaharı kontrollü bir şekilde yansıtıyordu. Bir zaman yukarıda yeşilliğiyle huzurundan faydalandığımız yapraklar, şimdi rüzgarın rahat bırakmayan inadıyla sağa sola sa...